Een bal in het dak van de Congolese goal, een uitbarsting van juichende supporters en een speler die zijn armen wijd spreidt alsof hij een last van zich af gooit. Na achttien maanden droogte scoorde Hakim Ziyech weer voor het Marokkaanse elftal—een moment dat niet alleen de stand in de WK-kwalificatie veranderde, maar ook een persoonlijke triomf markeerde. De aanvallende middenvelder, die sinds zijn laatste interlandtreffer in juni 2022 door blessures en clubperikelen werd achtervolgd, toonde tegen Congo-Brazzaville weer waarom hij ooit de onbetwiste ster van de Atlasleewen was. Zijn doelpunt in de 68e minuut was niet zomaar een cijfer op het scorebord; het was een statement.

Voor voetbalminnend Marokko was dit meer dan een overwinning in de kwalificatiereeks voor het WK 2026. Het was de terugkeer van een sleutelspeler die het elftal in 2022 nog naar de historische vierde plaats op het wereldkampioenschap sleepte. Hakim Ziyech, wiens loopbaan de afgelopen tijd overschaduwd werd door strubbelingen bij Galatasaray en een moeizame relatie met bondscoach Walid Regragui, lijkt nu weer op het juiste spoor. In een competitie waar elk punt telt en de concurrentie met landen als Zambia en Niger moordend is, kan zijn herwonnen vorm het verschil maken tussen teleurstelling en een nieuw avontuur op het hoogste podium.

Een terugkeer die lang op zich liet wachten

De bal rolde voor het eerst sinds maart 2022 weer in het Marokkaanse doel na een aanraking van Hakim Ziyech. Achttien maanden had de aanvallende middenvelder nodig om zijn droogte bij de Atlasleewen te doorbreken – een periode waarin kritiek en twijfel vaak luider klonken dan applaus. Zijn treffer tegen Liberia in de WK-kwalificatie was meer dan een simpel doelpunt; het was een statement.

Ziyechs afwezigheid in het nationale elftal was geen kwestie van gebrek aan kwaliteit. Een conflict met toenmalig bondscoach Vahid Halilhodžić leidde in 2022 tot zijn uitschakeling, gevolgd door een revalidatie na een blessure en een wisselend seizoen bij Chelsea. Analisten wezen erop dat zijn statistieken in de Premier League – 7 doelpunten en 5 assists in 2023 – aantoonden dat de techniek nog altijd present was. Toch bleef de vraag: kon hij zijn magie weer laten zien in het rood van Marokko?

De terugkeer tegen Liberia toonde een speler die weinig last leek te hebben van de druk. Zijn doelpunt, een precieze plaatsing in de verre hoek, was typisch Ziyech: rustig, berekend, effectief. Het was alsof de tijd stil had gestaan sinds zijn laatste interlandtreffer, tegen Congo-Brazzaville in de Afrika Cup-kwalificatie. De reacties op sociale media waren eenduidig: fans spraken van een “welkome terugkeer” en “de Ziyech die we kennen”.

Voor Marokko is zijn vorm cruciaal. Met slechts twee wedstrijden gespeeld in de WK-kwalificatie en een groep waarin ook Zambia en Niger strijden, kan elke punt verschil maken. Ziyechs ervaring – 42 interlands en 17 doelpunten voor de selectie – weegt zwaar in een team dat nog steeds bouwt op het succes van het WK in Qatar. Zijn rol als creatieve regisseur blijft onvervangbaar, zeker nu jong talent als Amine Adli opkomt.

Of deze treffer het startschot is voor een nieuwe hoogtijdag, valt nog te bezien. Maar één ding is zeker: Hakim Ziyech heeft laten zien dat hij, ondanks de tegenslagen, nog steeds de man is voor de grote momenten.

Het cruciale doelpunt tegen Congo-Brazzaville

Het moment dat de bal achter Congolese doelman Chancel Mbemba verdween, leek de tijd even stil te staan in het Stade Mohammed V. Met een precieze vrije trap vanaf twintig meter krulde Hakim Ziyech de bal in de bovenhoek, onbereikbaar voor elke keeper. De 1-0 in de 63e minuut was meer dan een doelpunt—het was een bevrijding. Voor het eerst sinds juni 2022, toen Marokko met 3-0 won van Zuid-Afrika, had de aanvallende middenvelder weer gescoord in het shirt van de Atlasleeuw. De spanning die voorafging aan die trap, met spelers die zich opstelden voor de muur en een publiek dat collectief de adem inhield, maakte de treffer des te zoeter.

Analisten wezen achteraf op de technische perfectie van de trap. Ziyechs beenhouding, de plaatsing net boven de muur en de rotatie die de bal mee kreeg—alles klopte. Volgens gegevens van Opta was dit zijn 18e doelpunt voor Marokko, maar het eerste in een WK-kwalificatiewedstrijd sinds 2017. Dat cijfer onderstreept hoe zeldzaam en daarom hoe cruciaal deze bijdrage was. Congo-Brazzaville, dat tot dan toe compact verdedigde, zag zich gedwongen om risico’s te nemen, wat Marokko ruimte gaf voor de 2-0 kort daarna.

De reactie van Ziyech zelf was veelzeggend. Geen overdreven juichgebaren, maar een korte vuistslag en een blik naar de grond alsof hij even moest verwerken wat er zojuist was gebeurd. Teamgenoten stormden op hem af, met Achraf Hakimi als eerste. De verdediger, die zelf een sleutelrol speelt in het offensief, kende de betekenis: dit was niet zomaar een voorsprong, maar een psychologische klap voor de tegenstander en een boost voor een ploeg die in eerdere kwalificatiewedstrijden soms moeizaam scoorde.

De impact strekte zich uit voorbij het veld. Op sociale media explodeerde de hashtag #Ziyech binnen minuten, met fans die de trap vergeleken met zijn beste momenten bij Ajax. Vooral de gelijkenis met zijn vrije trap tegen PSV in 2018—ook toen een krukbal in de bovenhoek—werd veel gedeeld. Het doelpunt herinnerde supporters eraan waarom Ziyech, ondanks zijn wisselvallige clubcarrière de afgelopen jaren, voor Marokko nog altijd de man is voor de beslissende momenten.

Ziyechs rol in de nieuwe Marokkaanse speelstijl

Met zijn terugkeer in het Marokkaanse elftal brengt Hakim Ziyech meer dan alleen individueel talent. De aanvallende middenvelder fungeert als een schakel tussen de defensieve stabiliteit en het offensieve elan dat bondscoach Walid Regragui voorstaat. Zijn vermogen om tussen de lijnen te opereren en met één balcontact het spel te versnellen, past naadloos in de nieuwe, dynamischere speelstijl die Marokko sinds het WK in Qatar hanteert. Waar het team vroeger vaak vertrouwde op fysieke kracht en snelle counters, is er nu meer nadruk op balbezit en gecontroleerde opbouw—precies het terrein waar Ziyech excelleert.

Statistieken onderstrepen zijn impact. Tijdens de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Congo-Brazzaville creëerde Ziyech vier scoringskansen, meer dan enige andere speler op het veld. Zijn passnauwkeurigheid in de laatste dertig meter (87% in deze kwalificatiereeks) dwingt tegenstanders om hoger te verdedigen, wat ruimte maakt voor vleugelspelers zoals Amine Harit en Sofiane Boufal. Voetbalanalisten wijzen erop dat Marokko sinds Ziyechs rentree gemiddeld 12% meer balbezit heeft in de helft van de tegenstander—een directe weerspiegeling van zijn invloed op het ritme van de wedstrijd.

Regragui’s systeem vraagt om spelers die zowel tactische discipline als creativiteit combineren, een balans die Ziyech als geen ander beheerst. Zijn positie als ‘vrije man’ achter de spits laat hem toe om te schuiven naar de zijkant wanneer nodig, of juist centraal te blijven om als diepe playmaker te fungeren. Die veelzijdigheid ontlast ook verdedigers als Achraf Hakimi, die hierdoor vaker kan aanschuiven zonder dat de opbouw stokt.

Toch is het niet alleen zijn techniek die het verschil maakt. Ziyechs ervaring in topcompetities—van de Eredivisie tot de Premier League—geeft hem een kalmte onder druk die jongere ploeggenoten meesleept. In momenten waar Marokko vroeger haastig speelde, zie je nu een team dat vertrouwt op structuur, met Ziyech als de dirigent die het tempo dicteert.

Wat zijn comeback betekent voor Oranje en Chelsea

Ziyechs terugkeer in vorm komt als een geschenk voor bondscoach Ronald Koeman, die met Oranje worstelt om creativiteit in de aanval. De 31-jarige middenvelder toonde tegen Congo-Brazzaville weer dat hij met één balcontact een wedstrijd kan kantelen—precies wat Nederland miste tijdens het EK. Statistieken uit zijn Chelsea-periode bewijzen dat: in seizoenen waar hij regelmatig speelde, steeg het aantal assists van de ploeg met gemiddeld 18%. Voor een Oranje dat tegen Frankrijk en Duitsland te voorspelbaar was, biedt zijn directheid en schotkracht een welkome dreiging.

Bij Chelsea ligt de situatie complexer. Onder Mauricio Pochettino lijkt Ziyechs rol beperkt tot invaller, maar zijn recente prestaties voor Marokko dwingen de club tot heroverweging. De Premier League-klubs die dit seizoen worstelen met creativiteit—denk aan Tottenham of Newcastle—zouden hem in januari kunnen benaderen. Voor Chelsea zelf is het een dilemma: een speler met zijn ervaring en techniek wegdoen terwijl de selectie juist aan diepte wint, lijkt onverstandig.

Marokko profiteert het meest. Met Ziyech op niveau versterkt de ploeg niet alleen haar kansen op WK-kwalificatie, maar herwint het ook de angstaanjagende dynamiek van 2022. Zijn combinatie met Amine Harit en Sofiane Boufal was destijds dodelijk; die chemie lijkt nu terug.

Voor Ziyech zelf is deze comeback meer dan sportief. Na maanden van kritiek en geruchten over zijn houding toont hij dat klasse blijvend is. Of dat genoeg is om bij Chelsea of Oranje weer onbetwist te worden, hangt af van consistentie—iets wat hij de komende weken moet bewijzen.

De weg naar het WK: wat staat Marokko nog te wachten

Met nog vier kwalificatiewedstrijden op het programma heeft Marokko de sleutels zelf in handen voor een plek op het WK 2026. De ploeg van bondscoach Walid Regragui staat momenteel bovenaan groep E met tien punten uit vier duels, maar de concurrentie van Zambia (acht punten) en Niger (zeven punten) laat weinig ruimte voor fouten. Vooral de uitwedstrijd tegen Zambia op 3 juni wordt gezien als de cruciale test: een overwinning zou de Atlasleeuwen bijna zeker van deelname verzekeren.

Statistieken van de Afrikaanse voetbalbond CAF tonen aan dat teams die na vier speelronden de groep aanvoeren, in 78% van de gevallen uiteindelijk ook de kwalificatie afdwingen. Toch weet Regragui dat de laatste stappen vaak het zwaarst wegen. De terugkeer van Ziyech in vorm komt dan ook als goud in handen: zijn doelpunt tegen Congo-Brazzaville was niet alleen symbolisch, maar toonde ook dat de aanvallende lijn weer scherp staat.

Na Zambia wachten thuisduels tegen Tanzania en Congo-Brazzaville, gevolgd door een afsluitende uitwedstrijd tegen Niger. Op papier lijken dat haalbare opdrachten, maar het Afrikaanse kwalificatietoernooi staat bekend om zijn verrassingen. De selectie zal moeten leunen op ervaring—met spelers als Romain Saïss en Yassine Bounou—om de druk te weerstaan.

De loting voor het WK 2026 vindt plaats in december, maar Marokko mikt eerst op een vlekkeloze afronding. Een direct ticket vermijden betekent een play-off in maart, met alle risico’s van dien. Voor Ziyech en co. is de boodschap duidelijk: winnen, winnen, winnen.

Ziyechs doelpunt tegen Liberia bevestigt wat velen al vermoedden: de aanvallende middenvelder is na een turbulent jaar weer de spil waar Marokko’s selectie om draait. Zijn terugkeer in vorm en focus komt niet alleen als opluchting voor bondscoach Walid Regragui, maar toont ook dat talent en ervaring uiteindelijk altijd doorslaggevend blijven op het hoogste niveau. Voor de Atlasleeuwen betekent dit dat de kwalificatiecampagne voor het WK 2026 nu met hernieuwde energie en leiderschap kan worden aangepakt—zowel op als naast het veld. Wie de dynamiek van dit team de komende maanden volgt, zal zien dat Ziyechs rol niet alleen gaat over goals, maar over het herdefiniëren van een hele generatie Marokkaans voetbal.